سلام و درود خداوند بر شما ،

به گمانم پروتستان بودن کلیساها با ارائه چارچوب کلی پرستشی و اعتقادی الزاما منافاتی ندارد. کلیساهای پروتستان هم باید در هر صورت وابسته به یک denomination (عبارت فرقه را به عنوان معادل صحیح نمی دانم) خاص بوده و از دکترین اعتقادی خاصی پیروی کنند. از پس خانگی شده کلیساهای داخل ایران ، کلیساهای خارج از ایران هم دچار نوعی عدم تمرکز و آشوب اعتقادی شده اند. هر روز در واقعیت یا در دنیای مجازی شاهد کلیساهایی بی شناسنامه اما با نامهای جدید هستیم که در همه چیز انگار ابتکار به خرج می دهند، یکی به جای چلیپا که نماد جهانی مسیحیت است شمعدان منورای هفت شاخه و تابوت عهد یهودی می گذارد ؛ دیگری در کنار کتابمقدس ، انار دان شده و هندوانه می چیند. سومی در خواندن کلام خداوند هر جا که نام عیسی را ببیند آن را با یسوع عوض می کند ، آن دیگری اصرار بر جایگزینی “یهوه” به جای “خداوند” دارد حال آن که در کلام هر کدام از این نامها جایگاه خویش را دارند و به جای هم نمی نشینند) ، آخری با کتاب مقدس استخاره باز می کند و فال می گیرد. ما را چه شده است؟ با همین فرمان برویم به زودی شاهد دیگ آش رشته و مراسم سمنو پزان و سفره ی ختم انجیل و روضه خوانی حواریون هم خواهیم بود.

والتر بنیامین فیلسوف مکتب وبن در مقاله معروف “هنر در عصر تکثیر مکانیکی” از زمانی سخن می گوید که دیگر معرفت و زیبایی با از دست دادن مفهوم مجرد خود به راحتی و ارزانی تکثیر می شود و از ارزش خود را فرو می کاهد. فیلسوف میانه قرن بیستم با اختراع عکاسی رنگی از خود می پرسد چرا ارزش یک عکس رنگی از تابلوی مونالیزا در همان قطع با ارزش اصل تابلو برابر نیست و جواب را در تکثیر مکانیکی می یابد. به همان قاعده ،زمانی مسیر خدمت به خداوند از کمک شبانی به شبانی و کشیشی راهی بس طولانی و پرجفا بود و سالها خدمت می طلبید. خوش شانس که بودید شاید شاهد یکی دو دست گذاری می شدید. اکنون گویا حتی این راه نیست کوتاه و اتوبان شده. فضای مجازی پر است از کشیشان تازه که در فضایی گنگ و پر از کلی گویی و ابتکار و بدون ارائه ی اعتقادنامه بشارت می دهند. “خدمت” هم گویی تکثیر مکانیکی شده است.

ای کاش یک بار شیوخ کلیسای فارسی زبان دور هم بنشینند و این کلیسای نوپا را از اباطیل پالایش کنند وگرنه دور نخواهد بود روزی که در این برج بابلی که می سازیم زبان یکدیگر را نفهمیم.