مانی رسانه ManiMedia

دلایل هراس از آسیب شناسی در حوزه مسیحیت فارسی زبان چیست؟

مانی رسانه- از آغاز باز شدن مبحث آسیب شناسی در مسیحیت فارسی زبان برخی مخالفت ها و برخورد ها و جبهه گیری ها نسبت به آن رخ داد که گویی بدعتی نوین در حال شکل گیری است حال آنکه اگر به شکل عمیق در انگیزه و بنیادهای فکری این جریان تعمق شود بخوبی مشهود میگردد که آسیب شناسی نه فقط پدیده نوینی نیست بلکه استمرار همان تفکرات و اندیشه هایی است که بعدها به نام اندیشه پروتستانی معروف گشت حرکتی از درون جنبش فکری راست دینی برای پالایش و جلوگیری از انحرافات که این بار در حوزه روش های خدمتی خود را آشکار ساخته است.  چرا که  پروتستانیزم بدلیل عدم تمرکزگرایی در ساختارهای تشکیلاتی خود و استقلال در حوزه های اندیشه و عملکرد و بویژه فقدان پاسخگویی به مرکزیتی واحد   بلقوه می تواند موجب ظهور افرادی خودخوانده و یا ساختارهایی بدعت آمیز شود چنانکه در دهه های اخیرنیز شاهد آن  می باشیم . در این میان طبیعتآ دلسوزان حقیقی جریان های فکری مسیحیت فارسی زبان فارغ از نگرش های الهیاتی خود می توانند موثرترین گام ها را در راستای حفظ حرکت های اجتماعی مسیحی در این زمینه فراهم آورند و موثرترین و کارآمدترین ابزار این حرکت نیز چیزی نیست جز روشنگری و آگاه سازی افکار عموم که طبعا مانند چاقوی تیز جراحی در صورت استفاده بهینه می تواند شفا بخش و ترمیم کننده بوده و یا  عواقب ناگواری را فراهم آورد و این دقیقآ همان نکته ایی است که افراد حقیقی و حقوقی که هیچگاه نمی خواهند خود را نسبت به افکار عمومی پاسخگو ببینند بر روی آن مانور داده و پنهان و آشکار می کوشند تا جریان آسیب شناسی مسیحیت فارسی زبان را مخل و مضر  نشان دهند و این همانند آن است که بگوییم چون چاقوی جراحی تیز است کلآ از خیر جراحی بگذریم ! اما هدف اصلی و پنهان در زیر این لایه های رویی بحث و جدل های پنهان  و آشکار چیزی نیست جز واهمه از آشکار شدن انحرافات بویژه در حوزه رفتاری .

تمامی همفکران آسیب شناس متفق القول بر حفظ حرمت ها و جایگاه معنوی افراد تاکید داشته و اساسآ رسوایی و بدنام نمودن افراد حتی در حد  فردی بمانند یهودای اسخریوطی را نیز برنمیتابند اما  سوال این است حقیقتآ چرا انحرافات و بدعت های غلط رفتاری می توانند در این بستر اجتماعی رشد کرده و در عین حال از آسیب شناسی بهراسند؟ پاسخ روشن است وقتی افراد بدلیل فقدان آگاهی افکار عموم خود را به هیچ کس و هیچ جا پاسخگو ندانسته و برای تحقق منویات غیر اصولی و غیر موجه خود حاظر به دست یازیدن به هر شیوه ایی باشند  طبعا می باید از جریان آسیب شناسی بیمناک باشند چرا که این جریان بزرگترین هدف اش روشنگری در شیوه های عملکردی و آگاه سازی افکار عمومی می باشد و اگر هم در عمل به مواردی که از جانب افراد آسیب دیده ارجاع میشود ورود نموده  با رعایت اصول اخلاقی انجیل بوده و جز در موارد بسیار حاد و آنهم در نزد تعدادی انگشت شمار از افراد ذیصلاح برای مشاوره و پیدا نمودن راه حل ها هیچگاه بصورت آشکار و در فضای مجازی برای عموم از اشخاص حقیقی و حقوقی ذکری بعمل نیاورده و نمی آورد اما بدیهی است زمانی که در اثر بیان روشهای صحیح از طریق واعظین و معلمین و دلسوختگان آسیب شناس شیوه های راست و حقیقی اشاعه یابد افکار عموم بخوبی می تواند سره را از ناسره تشخیص دهد و آنجاست که وقتی حنای برخی رنگ ببازد بجهت هراس از دست دادن منافع و مطامع خود بر آسیب شناسی می تازند.