مانی رسانه ManiMedia

ثریا قزل ایاغ درگذشت

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر مانی رسانه-ثریا قزل ایاغ استاد پیشکسوت ادبیات کودک صبح امروز (پنجشنبه) در سن ۷۶ سالگی درگذشت.

زندگینامه ثریا قزل ایاغ (بهروزی) از زبان خودش: «زاده جنگ دوم جهانی‌ام! در ۵ دیماه ۱۳۲۲ (۲۴ دسامبر ۱۹۴۳) در محله دولت تهران، در مملکتی اشغال شده توسط ارتش‌های روس و انگلیس و آمریکا و دچار قحطی و گرسنگی و فقر و بیماری، پا به این جهان گذاشتم.عجب خیر مقدمی دنیا به من گفت! شاید یک بدشانسی بزرگ بود ولی به دنیا آمدن در خانواده‌ای متوسط و در تنگنا، ولی با سواد و با فرهنگ که تو را بخواهند و برایت از جان و دل مایه بگذارند، قطعاً خوش شانسی بزرگی است. همین که از آن مهلکه جان سالم به در بردم، مرا به کودکستان و مدرسه فرستادند و در میان کتاب و مجله و موسیقی و شعر و ادبیات، بزرگ شدم و از همه بالاتر، مورد محبت بودم.

خود را مدیون افسر توپخانه، «حسین قزل ایاغ» و فرح بانو «آذرین کِردار» می دانم. پدر که بر خلاف شغلش، عاشق ادبیات بخصوص شعر و عکاسی و نَجاری بود و مادر که عاشق موسیقی بود و با مهارت تار می‌نواخت و نغمه سازش جان مرا جلا می‌داد.این توشه راه من شد برای حرکت در زمانه‌ای که هر روزش توام با حوادث گوناگون بود.شانس دیگر من همسری محمد بهروزی بود، مردی که نه تنها به من فرصت پیشرفت داد، بلکه در همه راه‌هایی که در آن قدم گذاشتم، مشوقم بود. همین بس که من تمام تحصیلات دانشگاهیم را در کنار او شروع کردم و به انجام رساندم. او بیش از من، از اینکه فرصت تکمیل تحصیلاتم تا مقطع دکتری از من گرفته شد، رنج می‌برد.

مردی شاعر مَسلک، عاشق ادبیات و کتاب و به قول خودش آلوده به بازی‌های سیاسی که بابت آن تاوان سنگینی را پرداخت. پنج سالی است که دیگر او را کنار خود ندارم و درد بزرگیست. اما یکتا دخترم که به او می‌بالم و تلاش کرده‌ام، آنچه خود به عنوان کودک از آن بهره بردم، از او دریغ ندارم، بخت بلند من در این سال‌هاست.و وارد شدنم به عرصه ادبیات کودکان، شاید ناخودآگاه سهیم کردن کودکان در لذتی باشد که خود در کودکی از آن بهره برده‌ام، شادی خواندن…»خبر کوتاه اما پرگداز است. ثریا قزل ایاغ -استاد پیشکسوت ادبیات کودک- از میان ما رفت. اویی که بیش از نیم قرن، «دل سپرده به کودکان» بود و «بی‌تاب واژه‌ها»، آخرین واژه‌اش را بامداد روز جهانی کتاب کودک بر زبان راند و گذشت از این گذرگاه. بی تردید، «زادنش به دیر خواهد انجامید، خود اگر زاده تواند شد.اما او صدای مخملین و اثر خامه پر شهد و استوارش را برای همه آنان که بی‌تاب واژه‌اند، بر جای گذاشته تا سپهر فرهنگ کودکی ایران بی‌ ثریا نماند و چلچراغ آسمان ادبیات کودک ایران، همچنان بر دوام و بر قرار، بتابد. روحشان شاد و یادشان گرامی باد.»