مانی رسانه ManiMedia

تئاتر روز به روز در حال سقوط است

به گزارش سرویس تئاتر مانی رسانه-مسعود موسوی کارگردان نمایش «دست‌های آلوده» در خصوص اجرای این نمایش، گفت: از نظر من حرف نمایش «دست‌های آلوده» درباره تمامی زوایای زندگی بشری، از بدو خلقت تا کنون و در تمامی کشور‌هاست، هر کدام برای قدرت می‌جنگند، بدون اینکه مردم را در نظر بگیرند.

البته این تماشاگران هستند که زمان خروج از سالن نمایش باید پیامی را که دریافت کرده اند، بازگو کنند.موسوی در خصوص بازیگران این نمایش گفت: من گروهی به نام پژواک دارم که از سال ۱۳۷۰ با آن‌ها کار می‌کنم؛ ولی الزامی نمی‌بینم تا تمامی نقش‌ها را به بازیگران گروه خودم بدهم. در انتخاب بازیگران نمایش‌هایی که کار می‌کنم، از بازیگران با سابقه و در کنار آن‌ها از تعدادی دانشجو استفاده می‌کنم؛ زیرا می‌خواهم این دانشجویان را به دنیای حرفه‌ای معرفی کنم.

کارگردان نمایش «دست‌های آلوده» در خصوص وضعیت تئاتر کشور گفت: هر شب ۱۰۰ الی ۱۲۰ نمایش در تهران اجرا می‌شوند، اما چیزی که من می‌بینم این است که تئاتر روز به روز در حال سقوط است. بحث اصلی گروه‌ها فقط گیشه و فروش بلیت نمایش شده است. بسیاری از کارگردان‌ها نمی‌توانند هزینه اجاره سالن‌های خصوصی را بپردازند و به همین علت کار نمی‌کنند.او ادامه داد: بازیگران تئاتر به خاطر وجود افراد چهره در نمایش‌ها کار نمی‌کنند. مسئولان نور و صحنه هم نمی‌توانند نور و صحنه را ایجاد کنند، زیرا باید سریع‌تر صحنه را برای گروه بعدی آماده کنند. به همین دلیل تئاتر از درون خالی می‌شود و اگر فکری برای آن نشود، تئاتر اصیل را از دست خواهیم داد.

موسوی با اشاره به اینکه دورنمایی برای تئاتر وجود ندارد و همین موضوع سبب نا امیدی دانشجویان می‌شود، بیان کرد: دانشجویان ما برای اجرای یک نمایش نمی‌توانند سالنی اجاره کنند و حتی نمی‌توانند بازیگر خوبی برای کار خود بیاورند. فروش ندارند و در گام نخست شکست می‌خورند. اکثر نمایش‌هایی که من کار کردم ایرانی هستند، اما بیشتر می‌بینم که نویسنده برای کسب درآمد به نمایشنامه‌های کمدی رو می‌آورد که البته این کمدی‌ها گروتسک واقعی نیستند و فقط مشتری پسند هستند.این کارگردان در خصوص انتخاب نمایشنامه «دست‌های آلوده» گفت: کار‌های من دو ویژگی دارد؛ جهان شمول و عینی و کاربردی هستند. این دو ویژگی همواره در کار‌های من لحاظ می‌شود. این نمایش دورنمایی برای اجرای یکی از آثار سارتر است که نام آن را «ایزوله» گذاشتم و بعد از «دست‌های آلوده» قصد اجرای آن را دارم.